تحولات ناشی از جنگ ۷۰ روزه در غرب آسیا، بار دیگر یک پرسش بنیادین را در برابر سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران قرار داده است: آیا مدیریت بحران با تکیه بر میانجیهای منطقهای همچنان میتواند امنیت پایدار ایجاد کند، یا زمان عبور به سمت مذاکره مستقیم اما از موضع بازدارندگی فرا رسیده است؟